แมดริดรอบนี้มีเพื่อนคนไทยร่วมเดิอนทางอีกสี่คน เป็นครั้งแรกที่มีเพื่อนเดินทางเยอะขนาดนี้

แล้วทุกคนก็เพิ่งไปเป็นครั้งแรก คราวนี้ได้เป็นไกด์เถื่อนอีกตามเคย........

 

ไฟล์ทเหนื่อยมาก ผู้โดยสารน่ารักมากนะ แต่ไม่ยอมหลับกันเลย กินกันตลอดเวลา เป็นผู้คุมครัวก็มือระวิงเลย T T

ถึงโรงแรมปุ๊บก็ออกทันที ไปกินข้าวกันที่ Hard Rock Cafe Madrid บัตรคิวเค้าเก๋มากๆ

เวลาถึงคิวเราแล้วจะมีไฟสีแดงกระพริบที่ตัวเครื่อง เหอๆ สุดยอด.....ชอบๆ

 

ออกทัวร์ตอนเช้าอีกวัน ตะลอนทั้งวัน อากาศก็ประมาณสิบองศา พออยู่ได้ ชิวๆ ขำขำกันไป.....

 

ขากลับก็เหนื่อยเหมือนเดิม หกชั่วโมงกะอีกสิบห้านาทีแบบมีสาระมากๆ ทำงานเกินคุ้มกันทีเดียว

ผลตอบรับออกมาดีมาก ผู้โดยสารทุกคนชมว่าไฟล์ทเยี่ยม ก็แหงล่ะ คนไทยมากมายขนาดนั้น หะหะ

 

ตอนนี้มือ แขน ขา ช้ำไปหมด เกินเยียวยาละ เหอๆ ขำขำอีกทีละกัน

 

 

รัก+คิดถึงนะ

 

ตลอดเวลาที่พักร้อนเหมือนได้ปลดปล่อย ล่องลอย สบายอารมณ์ ชิวๆกับการพักงาน.....

 

เริ่มจากไปดูคอนที่เขาใหญ่แบบโต้รุ่ง จากนั้นก็ไปเที่ยวปายยยยสมใจอยาก แพลนไว้ตั้งแต่ต้นปี

เหมือนเป็นทริปกระชับมิตรไปในตัวเจอกับสี่สาวดาวชิว คัดแต่ตัวแม่มาทั้งนั้นงานนี้ ชิวได้ใจกันจิงจัง

จนต่อมชิวทวีคูณ ประทับใจๆ ตลอดทริปเจอเรื่องราวขัดจิตหลายก็อก แต่ก็ผ่านมาด้วยดี ท้าทายดีจิงๆ

 

อ.ปาย จ.แม่ฮ่องสอน ณ ปีนี้ยังชิวได้ใจอยู่ แต่ในอีกสองปีข้างหน้าคงเปลี่ยนไปแน่นอน ผู้คนไทยและเทศมากมาย

คิดสภาพแล้วมันคงลดระดับความชิว ความเป็นเอกลักษณ์ลงไปเรื่อยๆ เพราะฉะนั้นรีบๆไปเที่ยวซะ

แต่อย่าลืมเอากอเอี๊ยะแปะสะดือไว้ก่อนขึ้นปายนะ จะได้ไม่เมารถ หะหะหะ (เป็นความเชื่อส่วนบุคคล)

ระยะทางจากเชียงใหม่ถึงปาย 136 กม. ผ่านโค้งอีกเจ็ดร้อยกว่าโค้ง มันส์ดี.......

 

ยัง ยังชิวไม่พอ มาต่อกันที่อ่างแก้วในม.เชียงใหม่ คล้ายๆสระแก้วของม.ศิลปากร แต่ได้อารมณ์ต่างกันว่ะ

พูดแล้วก็คิดถึงมหาลัย เฮ้อ++

 

กลับสู่สภาพความจริง โลกการทำงาน.

 

 

รัก+คิดถึงเมืองไทย

 

 

 

 

 

 

หลังจากไปมิลาน เวนิส ก็ได้กลับบ้าน พักผ่อน 15 วัน ^___^

เป็นสิบห้าวันที่มีความหมาย เพราะคิวเที่ยวแน่นเลย อย่างกับไม่เคยเที่ยวมาก่อน

แต่หลังจากนี้ก็อีกเกือบปีกว่าจะได้กลับบ้านนานๆแบบนี้อีก เฮ้อ.......

 

ไปดูคอนเลิฟอีสที่เขาใหญ่มา ชิวๆตามที่คิด อากาศเย็นๆพอดีๆ ได้รู้จักเพื่อนใหม่ๆ โต้รุ่งร้องเพลง สบายใจดี

พรุ่งนี้จะไปเหนือ ไปชิวตามอัตภาพ ไปหาเพื่อนยิ้มที่เชียงใหม่ คงจะได้อารามณ์อีกแบบ อยากเจอแกว่ะ

 

การได้รู้จักเพื่อนใหม่เพิ่มขึ้นมันก็ดีนะ สนุกดี ได้ศึกษา เรียนรู้ชีวิตของคนอีกรูปแบบ อื้ม เป็นการบ้านให้กับชีวิตดี

งานที่เราทำอยู่นี่ต้องเจอกับคนใหม่ๆทุกวันด้วย จากเพื่อนร่วมงานที่คลิกกัน จนกลายมาเป็นเพื่อนสนิท มันคุ้มจิงๆที่ได้เจอ

ขอบคุนมากๆทุกคนที่เข้ามาในชีวิตให้เราได้เรียนรู้ และรู้จักสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคนในมุมมองของเรามากขึ้น ^____^

 

 

 

รัก+คิดถึง

 

ไม่ได้หายไปไหน ยังอยู่ ดีบ้าง จิตตกบ้าง เป็นเรื่องธรรมชาติ หะหะหะ.....

 

หลังจากแมดริดก็กลับ กทม. นัดเจอเพื่อนๆ กินข้าว ดื่มเหล้าร้าน Brown Sugar (ขอโฆษณาหน่อยนะ)

ฟังเพลง Jazz ตะโกนคุยกัน หนุกหนาน ภาพความทรงจำอันแสนหวานได้กลับมา (ขอใช้คำพูดตามเพื่อนนะ)

รู้สึกไม่อยากกลับเลย นอนตดยังไม่ทันหายเหม็นเลย ก็ลุกกลับบ้านไปใส่บาตร โอ้โห ดูดีมะ

จิงๆคือจะใช้เวลาอยู่ที่บ้านให้มากที่สุดด้วย อืม....ดูดีอีกละ หึหึ

 

ไปฮ่องกงต่อ เดินเล่นคนเดียวกว่าสิบโลได้ เรื่อยเปื่อยบ้าบอ แต่ก็เพลิน สบายใจดีนะ ได้อยู่กะตัวเองอีกแล้ว

 

เมื่อสองวันที่แล้วก็กลับมาจากปักกิ่ง ได้ไปกำแพงเมืองจีนสมใจ ไปกะสาวสวยดีกรีแอร์กาตาร์ ไปดูรูปได้ ^ ^ 

ได้ใช้ภาษาจีนที่มีอยู่ติดตูดด้วย หะหะ

 

และแล้วก็หมดไปวันและเวลา

 

ปล.คอมเจ๊ง ซ่อมอยู่ เดือนหน้าลีฟค่อยเอามาใหม่ อาจจะหายไปอีกนานนนนนน

ขอบคุนเพื่อนเบีย แป้ง อร ต้อง ที่ไปกินข้าว ดื่มเหล้าเป็นเพื่อน คงไม่ได้เจอกันครบอีกนานเลยเนอะ

สู้กันต่อไปนะเพื่อนทุกคน โรส แกด้วยนะ ไม่ได้เจอแต่ก็คิดถึงเว้ย

เพื่อนคนอื่นๆด้วย เรายังเหมือนเดิมมากๆ

 

zaijian ^ ^

 

 

รัก+คิดถึงจ่ะ

 

 

working

sleeping

sightseeing

shoping

eating

watching(flamingo)

clubing

working

.............

........

 

coming back

 

 

luv&mizz

 

ช่วงนี้เป็นช่วง Ramadan ช่วงถือศีลอดของชาวมุสลิม ซึ่งมุสลิมทั่วโลกถือศีลอดพร้อมๆกัน (fasting)

แต่อาจจะแตกต่างทางด้านเวลาตามแต่ละประเทศเพราะจะกำหนดช่วงตามพระจันทร์ เป็นเวลาหนึ่งเดือน

แล้วถ้าชาวมุสลิมคนใดที่ไม่สามารถถือศีลอดได้ในวันใดวันหนึ่ง สามารถยกเว้นได้แต่จะต้องเพิ่มเวลาถือศีลออกไปอีกหนึ่งวัน

เช่นในกรณีป่วย ผู้หญิงมีประจำเดือน หรือใดใด เพิ่งรู้อีกว่าผู้ถือศีลอดไม่สามารถแตะต้องแอลกอฮอล์ได้แม้ว่าจะไม่ได้ดื่มก็ตาม.......

 

 ร้านอาหารสไตล์โมรอคโค "Tajine" มา break fast กับเพื่อนชาวโมรอคโค

อาหารสำหรับเบรคฟาสก็จะเป็นเซ็ตเหมือนกัน มีซุปไฮรีล่า ไข่ต้ม อินทผาลัม แพนเค้ก

คุ้กกี้ ขนมหวานๆ ขนมปังอุ่นๆอร่อยๆ....

 

วันนี้วันที่ 12-10-07 ถือเป็นวันสุดท้ายของการถือศีลอดของประเทศกาตาร์ พรุ่งนี้ผับต่างๆก็เปิดแล้ว ^ ^

แล้วพรุ่งนี้ก็จะเป็นวัน Eid Mubarak เป็นวัน Happy day ของพวกเค้า เป็นวันกินนั่นเอง

มีการเฉลิมฉลองภายในครอบครัว พบปะญาติพี่น้อง....

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

LOS ลากอส, ไนจีเรีย >>>>> เมืองที่ห้ามออกไปเที่ยว นอกจากจะอันตรายแล้ว ยังไม่มีที่เที่ยวที่น่าสนใจรอบๆด้วย

ตามถนนมีตำรวจยืนอยู่ตามจุดต่างๆ....แต่เรากะเจ๊แว้วก็ออกไปกินอาหารจีนกันข้างๆโรงแรม ระหว่างเดินก็เสียวหลังอยู่เหมือนกัน

 

 

.....เจ๊แว้ว                                                 .....หมูๆ กะผัดหมี่กุ้ง

 

 

 

...ปอเปี๊ยะ                                                                   ...ไส้กุ้งกะมายองเนส หย่อยๆ

 

 

เช้าอีกวันพวกเราก็ทำกับข้าวกินกันเอง ทำข้าวต้ม ไข่เจียวไชโป๊ว มีเต้าหู้ยี้ จับฉ่าย เต้าหู้ต้มเป็นตัวเสริม....

คือตั้งใจจะกินเจกัน แต่เราเผลอลืมกินไก่ไปชิ้นนึงบนเครื่อง เหอๆๆ เจเลยแตกเลย ^ ^

 

 

จบไปอีกหนึ่งทริป แบบสบายๆ ลูกเรือ หัวหน้า ผู้โดยสาร ดี ทุกอย่างก็สบายไปหมด

 

เดือนนี้ครบหนึ่งปีแล้วกับการใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ เร็วเหมือนกันแฮะ....ครบสองปีซะทีสิวะ หึหึ

 

 

ปล.ผ่านช่วงเวลาเสียใจกับการลาจากอีกแล้ว จะมีอีกกี่ครั้งวะในชีวิต เฮ้อ.....

"...ขอให้รู้ที่ตรงนี้ยังมีรักอยู่....ไม่ว่าจะนานเท่าใด.....เราจะมีกันและกันเป็นหนึ่งในดวงใจตลอดไป"

 

 

 

รัก+คิดถึงx2

 

 

 

 

 

 

 

ต่อไปนี้จะไม่ว่าละครทีวีว่าน้ำเน่าแล้ว เท่าที่ได้รับรู้อะไรต่างๆมากมายในชีวิต

ก็เลย realize ได้ว่า ละครแม่งก็มาจากชีวิตจริงนี่แหละวะ เพียงแต่ใส่สีเพิ่มให้น่ากินขึ้นอีกนิด :p

 

ใช้หัวใจตัดสินให้น้อยลงหน่อย แล้วก็ใช้สมองให้มากกว่า คงจะได้เห็นความจริงชัดขึ้นนะน้องรัก เจ๊อยู่ข้างแบงค์นะ

........รักแบงค์ที่สุด.......

 

@@@-----------------------------------------------------@@@

 

ช่วงนี้รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ใช้สมองเท่าไหร่เลย อาชีพนี้นี่ทำให้คนฉลาดน้อยลงจริงๆด้วย

สิ่งที่ฝันไว้เพียงสิ่งเดียวของเราในตอนเด็กๆคือเที่ยวรอบโลกด้วยตัวเอง 

แต่ไม่เคยคิดว่าจะสามารถทำให้ฝันนั้นเป็นจริงได้เลย เพ้อเจ้อชัดๆ.........

แต่มาถึงตอนนี้เราก็สามารถทำได้เพียงเสี้ยวนึง ระยะทางยังอีกยาวไกล

คนทุกคนมีฝันของตัวเอง ขึ้นอยู่ว่ามันจะเป็นอะไร ไม่ว่ายังไงทุกสิ่งทุกอย่างถูกกำหนดด้วยตัวเราเอง

เชื่อมั่น และก้าวต่อไป ศิลปะของการทำงานประกอบด้วยสื่งที่เราคิดเกี่ยวกับงาน

ความรู้สึกที่มีต่องาน และสิ่งที่ได้ทำไปในงาน และให้มองว่างานเป็นโอกาสที่ทำให้เราสร้างสรรค์ชีวิตเราเอง

(ปลอบใจตัวเองไปวันๆ หึหึ) อยากเที่ยวอย่างเดียวได้ปะล่ะป๊าม๊า

 

 

ปล.ปอเปี๊ยะมันบดแครอทข้าวโพดสำเร็จแล้ว ^___^

 

 

ทริปหน้าอีกยาวไกล(มากๆ) สู้ต่อไป

 

จาก FWD mail

 

 

ขอบคุนมาก

 

รัก+คิดถึง

 

ว่าจะไม่พูดถึงทริปนี้แล้วนะ เพราะมันสั้นมากๆ แต่ก็อดไม่ได้เพราะว่าเวียนนาเป็นที่มหัศจรรย์อีกที่นึงของเรา 

ประทับใจตั้งแต่เหยียบพื้นดินแล้ว อากาศดี ปลายร้อนต้นหนาว บ้านเมืองสะอาดตา ร่มรื่น ตึกสวย คนหน้าตาดีมาก

อะไรอีกล่ะ อ่อ ผู้คนทุกคนแต่งตัวดีจิงๆ ผู้ดีขนานแท้ แม้แต่ผู้คนที่เดินตามทาง

สถาปัตยกรรมช่างสอดคล้องกับคุณภาพชีวิตคนที่อยู่ ทุกอย่างมันดูดีหมด และที่สำคัญที่พักของพวกเราอยู่ในพื้นที่ที่ดีมากๆ

 

sightseeing กะ shopping area อยู่ในบริเวณเดียวกัน สามารถเดินได้อย่างสบาย ลงตัวมากๆ

โบสถ์ St.Stephansdom (เป็นโบสถ์ที่โมสาร์ทเข้าพิธีแต่งงานและสุดท้ายเป็นพิธีศพของเขาด้วย)

จุดเด่นของโบสถ์นี้คือหลังคาที่มีลวดลายสีสันสดใส สวยงาม เขาว่ากันว่าได้แรงบันดาลใจมาจากลายพรมซาราเซ็นของอาหรับ

ซึ่งโบสถ์ St.Stephansdom แห่งนี้สร้างขึ้นในปี คศ.1147 อีกทั้งมีตึกสูงๆ หรูหรา ฉากของแบรนด์ดังๆ ถูกสร้างประกบกับโบสถ์นี้ 

 

ที่สำคัญตามถนนคนเดินยังเป็นแหล่งรวมศิลปะทั้งภาพวาดและดนตรี มีการแสดงเปิดหมวก คาเฟ่ นั่งจิบกาแฟ กินเค้ก ร้านไอศครีม

เป็นเมืองที่เหมาะกะเราจิงๆ(คิดเอง) จะมีคนเล่นดนตรีตลอดสาย ทั้งคาริเน็ต กีตาร์ เครื่องดนตรีพื้นเมือง

แม้กระทั่งเปียโนทั้งหลังก็ยกมาตั้งให้ผู้คนได้ดื่มด่ำยามราตรี มีรถม้าที่เป็นเอกลักษณ์สำหรับนักท่องเที่ยวอยู่เต็มท้องถนนเลย สวยว่ะ

 

ออสเตรียเป็นบ้านเกิดของนักประพันธ์ระดับโลกมากมาย เช่นโมสาร์ท บราห์ม โยฮันสเตราส์ ฯลฯ มีรูปปั้นของพวกเค้าอยู่ด้วยในสวนสาธารณะ

ซึ่งอยู่ตรงข้ามโรงแรมเราพอดีเป็นสวนสาธารณะที่กว้างใหญ่(stadtpark) เดินเล่นตอนเช้า ชิว+เหงาจิงจัง

แถมฝนตกปรอยๆ โอ้โห ฆ่ากันให้ตายเลยดีกว่าเมืองนี้.......

 

การทำงานนับได้ว่าเป็นอีกไฟล์ทหนึ่งที่ยิ้มได้ หัวเราะ เล่นกับผู้โดยสารได้

(ตั้งแต่ทำงานมาเกือบปี นับครั้งได้ไม่เกินครั้งที่ห้า) ทำให้ทุกอย่างดีไปหมด เหนื่อยมากนะแต่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก

ชีวิตคนเรามันก็จะเป็นแบบนี้แหละ วันนี้ดีวันนั้นร้าย สลับกันไป วันไหนดีก็มีกำลังใจสู้ต่อ วันไหนร้ายก็จำเป็นบทเรียน

สู้ต่อไปนะเพื่อนๆทุกคน.......

 

ปล.รูปโหลดได้น้อยตามเคย

 

 

รัก+คิดถึงจัง

 

 

 

 

ไอ้ที่ที่มันน่าเที่ยวแถมมีเพื่อนคนไทยไปอีกสองคนเนี่ย ดันให้เวลาสั้นจิง เซ็งเว้ย

ก็เลยไม่ได้ทำอะไรมากนอกจาก กิน ดื่ม คุย นั่งชิว

 

แต่แค่นี้ก็คุ้มแล้วแหละ แลกกับการที่ได้รู้จักเพื่อนใหม่ๆ และประสบการณ์การทำงานอีกหนึ่งวัน

 

เค้าว่ากันว่า ทุกย่างก้าวของชีวิตมีความหมาย มีสิ่งต่างๆที่ให้เรียนรู้และจดจำ ^___^

 

วันนี้มาแปลก.....รู้สึกช่วงนี้ตัวเองแปลกไป สับสนกับชีวิตมั้ง หึหึ ทำตัวลึกลับอีกแล้วกรู

 

 

 

ปล.แอมเว้ย ไปมิวนิคแล้วนะ แต่แกคงกลับไทยไปเรียบร้อยแล้ว เหอๆ เราชอบว่ะ อยากกลับไปอีก

 

ปล..รูปอ่ะโหลดไม่ได้เหมือนเมื่อก่อน มีอีกเยอะแต่ได้มาแค่นั้นแหละ ถ้าอยากดูเพิ่มก็ http://wellwisher55.multiply.com

 

ปล...ถ้าใช้เวลานานเป็นชั่วโมงในการโหลดแบบนี้ อาจเป็นสัญญาณว่าจะไม่มีพื้นที่แห่งนี้อีก มันคงอิ่มเต็มที

 

 

รัก+คิดถึงจ่ะ

 

อีกนิดเดียวก้อจะถึงบ้านอยู่แล้ว แต่เค้าเอาเราไปลงที่พม่าก่อนซะนี่

เอาวะลงก้อลง เลือกได้ที่ไหนล่ะ หึหึ.......

 

ครั้งแรกกับการไปเยือน ก็ดีนะ ย่างกุ้งอดีตเมืองหลวงก็ดูคล้ายๆกับชนบทบ้านเรา

และก็คล้ายกับเมืองในแถบเอเชียอีกหลายแห่ง ไม่วุ่นวายเท่าไหร่ ผู้คนนุ่งโสร่งเป็นเอกลักษณ์

ถือว่าเค้ายังรักษาวัฒนธรรมของเค้าไว้อย่างเหนียวแน่นมากๆ น่านับถือว่ะ คิดสภาพบ้านเรานุ่งผ้าถุง

โจงกระเบน ท่าจะสบายไม่ใช่น้อย อากาศร้อนชื้น ดูท่าจะชื้นกว่าบ้านเราด้วยซ้ำ เนื่องจากฝนตกบ่อย

วันที่ไปตกทั้งเช้าและเย็นเลย อ่ะนะ เที่ยวแบบเหี่ยวๆเซ็งๆกันไป......

 

ระหว่างทางก็จะเห็นต้นไม้ริมทางต้นใหญ่ วัดต่างๆเต็มไปหมด ห้างสรรพสินค้าไม่เกลื่อนตานัก

มีขอทาน เด็กขายโปสการ์ดให้นักท่องเที่ยว มีร้านกาแฟ ข้าวแกง แม้กระทั่งร้านก๋วยเตี๋ยว

(ที่ออกจะไม่เป็นร้านซักเท่าไหร่)อยู่ริมฟุตบาทตลอดทาง

โดยจะมีโต๊ะพลาสติกเล็กๆแบบของเด็กเก่าๆสำหรับรองรับลูกค้า

ดูน่ารักดี(แต่มันจะติดดินไปหน่อยนะ สงสารคนตัวใหญ่ๆ) ลองมองๆดูแล้วก็ไม่น่ากินอย่างที่คิด

ดูไม่ค่อยน่าไว้ใจ ก็เลยไม่ขอลอง(แต่ในใจก็อยากจะลองดูบ้าง) ไม่เสี่ยงจะดีกว่า.....

 

ไปถึงที่พักก้อประมาณสามทุ่มแล้วเนื่องจากการดีเลย์ของสายการบินนี้ ทำให้เวลาออกเที่ยวน้อยลงไปด้วย

แต่ก้อยังอุตส่าห์จะออกไปเดินสำรวจบริเวณแถวๆที่พัก ก็ปรากฎว่ามีเด็กขายโปสการ์ดเดินตามเป็นพรวนเลย

พูดภาษาอังกฤษเก่งซะด้วย พาเราเดินวนอยู่รอบนึงเพื่อไปหาที่แลกเงิน เด็กสามคนที่หวังว่าหลังจากเราแลกเงินเสร็จ

เค้าจะมีรายได้.....เราก็ทำตามนั้น แต่เกิดความไม่พอใจกันขึ้นเนื่องจากเราซื้อจำนวนไม่เท่าเทียมกัน

ทำให้เด็กที่เหลือร้องไห้ เดินตามเราประชิดมาก เฮ้อ..ก็เลยตัดปัญหาให้ไปอีก ยังไม่วายร้องไห้ไม่หยุด

เราก็เลยหันไปตวาดว่า "stop" เหอๆๆ เงียบทันทีเลยว่ะ(เลวเนอะ) ทำไงได้วะ เฮ้อ++

ก็จะเตือนว่าถ้ามันดึกแล้วอ่ะ ก็อย่าดันทุรังออกไปเปี้ยวคนเดียวแบบเรา ถึงแม้มันจะไม่อันตราย แต่ก็จะลำบากใจนะ

สงสารเค้า ทำให้เราคิดถึงที่บ้านขึ้นมาจับใจเลยว่ะ T T

 

เช้าวันใหม่ ฟ้าอึมครึม เพื่อนๆตื่นสาย รอรอรอรอ ไปเจดีย์ชเวดากอง ทองแท้อร่ามสวยงาม ฟ้าหม่น พาเศร้า(ติสแด๊กละ)

เดินวน ถ่ายรูป ไม่มีอารมณ์ ครบรอบ ประทับใจสถาปัตยกรรม แปลกตา โดดเด่น เจดีย์ไว้เก็บเศียรพระ

อาหารไทยเต็มรูปแบบนับสิบ อิ่มมาก ทุกคนประทับใจ ต่อด้วยเดินตลาด ขนผัก-ผลไม้ ฝนตกอีก กลับที่พัก

ดูช่องสาม^__^ ก่อนนอน>>>> zzz

 

ปล.มีรายการทีวีช่องสามบ้านเราด้วย

ปล+ย่อหน้าสุดท้ายเริ่มขี้เกียจ ขออภัย

 

 

รัก+คิดถึงนะ

 

 

 

เดือนนี้ใช้ชีวิตอยู่แต่โดฮา ไม่ได้ออกไปสัมผัสโลกต่างมุมเท่าไหร่ เหี่ยวโคตร

ได้ไปลอนดอนเอาตอนสิ้นเดือน ยี่สิบสี่ชั่วโมงก็ยังดีวะ.......

 

ไปกะเพื่อนคนไทยอีกหนึ่งคน ก็เลยออกไปเก็บตกบันยากาดในเมืองลอนดอนกัน

ไอ้ที่วางแผนจะไปกันดันไม่ได้ไปเพราะนั่งรถไฟใต้ดินเลยสถานี(เผลอหลับ) เวงกำ

 

อากาศดีมากๆ ไม่มีฝน ไม่หนาว มีแดด สดใส ทำให้การเที่ยวสนุกยิ่งขึ้น โชคดีจิงๆ

ได้ไปเติมพลังชีวิตโดยการเที่ยวๆๆ สบายใจขึ้นเยอะเลย.......^__^

 

เดือนๆนึงผ่านไปเร็วมาก มีเรื่องราวมากมายให้ได้เรียนรู้ เป็นบททดสอบชีวิต

บางบทก็ยาก บางบทก็ง่าย บางครั้งลำบากใจที่จะต้องทำบททดสอบให้สำเร็จ แต่มันก็จะผ่านไป

ด้วยเวลาที่มันไม่หยุดรอให้เราคิดนานๆสักเท่าไหร่ ปล่อยวางมันไป หลับตาแป๊บเดียว ก็เช้าวันใหม่แล้ว...

 

**คิดถึงเพื่อนๆทุกคนเหมือนเดิมนะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เรายังเหมือนเดิม**

 

 

ปล.ขอบคุนสำหรับคอมเม้นจากเพื่อนๆที่รัก ยิ้มได้แล้ว รักพวกแกมากๆ

 

 

ช่วงนี้กำลังฟุ้ง.....ก้อเลยต้องหาไรทำโดยการทำพื้นที่แห่งนี้ใหม่

หาเรื่องเที่ยว เที่ยว และเที่ยว ซึ่งการเที่ยวนี้คงเหงาน่าดู และก้อไม่รู้ว่าจะกลับไปตายรังรึป่าว

คงต้องรอดูกันต่อไป....บางทีคิดว่าที่ที่ดีที่สุดน่าจะเป็นบ้านนะ

คงเป็นเวลาที่ได้พักเต็มที่ที่สุดแล้ว ทั้งกายและใจเลยด้วย

 

ฟุ้งถึงวันเก่ากับความทรงจำเดิมๆ มันก็มีความสุขไปอีกแบบนะว่ามะ หะหะ

 

ขอวัคซีนต้านโรคฟุ้งได้มั้ย ฉีดไปคงจะเจ็บน่าดูเลย.....

 

go insane จิงจัง

 

 

หน้าร้อนมากของที่นี่แม่งก็ร้อนจิงๆอ่ะ แต่ก็สู้ตายไปเที่ยวทะเลกัน.....

 

จากที่พักขับรถไปทะเลที่เค้าเรียกกันว่า Sealine ประมาณสี่สิบห้านาที

ไปชิวริมทะเล ดูผู้คนใส่บิกินี มีสระว่ายน้ำ แสงแดดเผากันจนเกรียมเลย

แต่ก็ดีกว่าชิวอยู่บ้านคนเดียว สมาชิกอีกสี่คน หนุกหนาน แต่กว่าจะสามารถเล่นน้ำกันได้

ก็ปาเข้าไปหกโมง แต่ยังไงทะเลบ้านเราก็ที่หนึ่งอยู่แล้ว

มีส้มตำไก่ย่าง มะม่วงมันขายด้วยเนี่ยดิ..กินขาด

 

เบื่อน้ำทะเลก็ไปสระว่ายน้ำ กว่าจะได้กลับก็เกือบสองทุ่ม แถมไปกินๆๆกันต่อ ต้องทำงานเช้าตรู่ด้วย..สู้ตายๆ

หมดไปอีกหนึ่งวัน.......พักกาย~พักใจ

 

คิดถึงทับแก้วอีกแล้ว เกือบทุกวันเลยที่ว่าง แย่ว่ะ ทำไงได้ ก็คนมันคิดถึงนี่หว่า

 

 

 

รัก+คิดถึง

 

เริ่มเดือนใหม่ ด้วยการไปอียิปต์ ประเทศที่อยู่ในอันดับต้นๆที่อยากไป....

โดนเรียกจากสแตนบาย ก็ดีๆ แต่ได้พักแค่สามชั่วโมง แสดงว่ามีเวลาเที่ยวแค่หนึ่งชั่วโมงครึ่งเต็มที่

ถ้าหักเวลารถมารับและเวลาที่ไปถึงโรงแรม ก้อนั่นแหละเที่ยวได้แค่สี่สิบห้านาทีทริปนี้

(แล้วจะอธิบายทำไมก้อไม่รู้)......???

 

เอาเป็นว่าได้ไปเมืองลักซอร์ อากาศร้อนมากแต่ดีกว่าโดฮาหน่อยตรงที่ไม่อบอ้าวเท่า

ไปเที่ยววัดมา Karnak Temple เพื่อนร่วมงานคนนึงพาเที่ยว สบายเลย

มันกว้างใหญ่มาก เดินไม่ทั่วภายในสี่สิบห้านาที ก็เลยได้เที่ยวเท่าที่ได้อ่ะนะ

ประหลาดใจมากกับซากหิน รูปปั้น จิตรกรรมฝาผนังที่สวยงามมากๆ ใหญ่โตด้วยนะ สร้างยังไงวะ

เก่งจิงๆว่ะ ชอบมาก.....ก็ประทับใจกันไป แม้เวลาจะสั้น แต่คิดว่าถ้ามีโอกาสจะมาอีก มาเองเลยคราวหน้า

 

ชีวิตช่วงนี้ก็เรื่อยเปื่อยมากๆ ความชิวเพิ่มมากขึ้นอีกด้วย เซ็งตัวเองว่ะ มีหลายอย่างที่ต้องคิด

หลายเรื่องที่ทำให้เสียใจ ถ้าไม่ได้ทำงานก็จะมีความเหงาเป็นเพื่อน ก็เลยคิดว่ายอมไปทำงานดีกว่ามั้ย

ถึงแม้จะเหนื่อยมากก็ตาม......ที่ที่เหมาะกะเราตอนนี้เห็นทีจะเป็นห้องครัว ทำหน้าที่เป็นคนครัวนี่เหมาะสุดละ

ไม่ต้องปั้นหน้าเยอะ เหอๆๆ ลาออกไปเปนผู้ช่วยกุ๊กท่าจะดีไม่น้อย........รอเวลาๆ

 

 

ชีวิตของเพื่อนๆพี่ๆน้องๆเป็นยังไงกันบ้าง แบ่งปันกันบ้างนะ ยังรัก+คิดถึงเสมอ

  

 

และแล้วช่วงเวลาที่รอคอยมาครึ่งปีก็หมดลงอย่างมีความสุข.....

ได้เจอครอบครัวแบบเต็มๆ เจอเพื่อนๆพี่ๆน้องๆ ได้กลับไปยังสถานที่ที่คุ้นเคย

สถานที่ที่พวกเราเรียกว่าโลกสมมติ สุขสุดๆแล้ว  ^__^

 

แม้ว่าจะมีเรื่องอึดอัดใจบ้าง แต่ก็หายแล้วล่ะ ปล่อยวางบ้าง ชีวิตอาจจะดีขึ้น

 

ขอบคุณทุกคนที่เต็มใจมาเจอกัน เฮฮากัน เวลาผ่านไปหนึ่งปีแล้ว แต่ทุกอย่างยังเหมือนเดิม

ขอบคุณมาก............

 

ดีใจกะน้องๆและเพื่อนๆทุกคนกับความสำเร็จ ออกมาเผชิญโลกความจริงด้วยกัน มามะ

อดทนและสู้ต่อไป...........

 

ตอนนี้ก็ตั้งตารอลีฟครั้งต่อไปเหมือนเดิม อีกห้าเดือน โหะๆๆๆ

 

แล้วเจอกันนะ

 

 

รัก+คิดถึง เหมือนเดิม

 

และแล้วก็อยู่ในช่วงที่เรารอคอยมากว่าหกเดือน.......บ้านจ๋า

 

พักร้อนสิบห้าวัน นี่ก็ปาเข้าไปหกวันแล้ว ยังไม่คุ้มเลย ;p

 

ปวดใจจังครั้งนี้ ขอเวลาทำใจนับหนึ่งใหม่เป็นรอบที่ล้าน จะต้องนับใหม่อีกกี่รอบวะเนี่ย เฮ้อ!!!! 

 

T T

 

ประเดิมเดือนใหม่ ที่ใหม่ๆ.......ตูนีเซียนั่นเอง!!!!!

มันอยู่ริมทะเลเมดิเตอเรเนียนฝั่งเอเชีย ข้ามทะเลไปหน่อยก็อิตาลีและ......

 

คนประเทศนี้เป็นอารบิคอ่ะนะ แต่สามารถพูดภาษาฝรั่งเศส หรืออิตาเลี่ยนได้

เนื่องจากเป็นเมืองขึ้นของฝรั่งเศสอ่ะนะ บ้านเมืองก็จะคล้ายๆยุโรปนิดๆ แฝงกลิ่นอายแขกๆ

ถนนหนทางแถวที่พักเราก็จะดูดี ตึกสวยสไตล์ยุโรป ถนนยังชื่อ Avenue de France เลย

ผู้คนประเทศนี้เดินกันตลอดเวลาตั้งแต่เช้ายันมืด ลองเดินตามไปก็เจอตลาด เจอสถานีรถบัส

เหมือนหมอชิตบ้านเราเลย อากาศดีนะ ไม่ร้อนมาก รู้สึกดี เดินรอบเมืองกะนุ่นสองคน สบายจายยดี

 

ประเทศนี้มีสัญลักษณ์ที่โดดเด่นคือประตู ประตูบ้านหรือตึกต่างๆจะมีสีสันสดใส สวยงาม(ตามรูป)

แล้วก็จะมีร้านกาแฟ ร้านไอติมตลอดทาง นั่งรับแดดกินกาแฟ ไอติม แล้วคนที่นี่ก็จะนั่งกินกาแฟกันทั้งวันเลย

ข้าวปลาไม่ค่อยกินกัน เพราะไม่ค่อยมีร้านอาหาร เราก็เลยกินไอติมเป็นอาหารหลักไปเลย หึหึ

เวลาสองทุ่มครึ่งพระอาทิตย์เพิ่งจะบอกลา สามทุ่มพระจันทร์ค่อยทำงานแทน ก็คือยุโรปหน้าร้อนนั่นเอง

ทำให้เวลาในแต่ละวันมีมากขึ้น ก็ดีๆเที่ยวได้มากขึ้น เดินจนอยากจะเอาขาพาดหัว ไม่รู้จักเหนื่อยเล้ย

 

ไฟล์ทดีเลย์ไปสี่ชั่วโมง แถมผู้โดยสารหงุดหงิด วีนแตกกระจาย เฮ้อ สุดท้ายปัญหาทุกอย่างก็มาลงที่ลูกเรือ

ก็ต้องรับกรรมกันต่อไปค้าบพี่น้อง แก้กันไปตามสภาพล่ะวะ............

โอ้โหเพื่อนร่วมงามช่วยเดินกันหน่อยได้มะ ปล่อยให้เรากะนุ่นเดินขาขวิดกันสองคน สาธุเหอะ ไม่ใช่แคตวอล์กนะเฟ้ย

เดินโฉบกันสองคน ตลกดีว่ะ ก็เลยว่าไปหนึ่งราย สำนึกป่าวก็ไม่รู้.....ช่างแม่งเหอะ ไม่เจอกันละ......

 

มาต่อกันเรื่องเที่ยวดีก่า ไปพิพิธภัณฑ์มา ดูซากสถานที่โบราณ แต่เสียดายไม่ได้ไปที่ที่ควรไป รีบกลับก่อน

เพราะเสียงส่วนมากอยากกลับโรงแรมแล้ว ฝนก็ตกด้วย แสงไม่สวย ก็เลยกลับก็ได้.....พอถึงโรงแรมแดดเสือกออก เฮ้อ!!

 

เดินไปตลาด เข้าออกตามซอกซอย ดูวิถีชีวิตบ้านเรือน ก็ถือว่าคุ้มแล้ว เมืองเค้าสวยจิงว่ะ อากาศดีเป็นที่ตั้งเลย

ช่วงนี้โดฮาร้อนเป็นไฟ ลมแรงเพราะพายุ แต่เป็นลมร้อนมากๆ อืม....นะ

 

จาได้กลับบ้านแล้ว ใจจดจ่อ

ปล.เพื่อนๆ(SU)ว่าไงว่าตามเลยนะวันที่ยี่สิบน่ะ รวมพลกันเยอะๆด้วย จะรอ.....

 

 

 

รัก+คิดถึงว่ะ

 

 

โชคดีแลกไฟล์ทกะผิน จากมะนิลามาเป็นฮ่องกงเลย เฮๆ

observe A340.........ยาวเชียว เหนื่อยดับเบิ้ล ประจำห้องครัว สบายจายยย

 

ตามเดิม ไปถึงแล้วก็ออกเลย มีเจ๊แว้ว และเพื่อนอีกสองคนหลงกลตามหัวหน้าทัวร์เก๊ๆอย่างเราไปเปี้ยว

หะหะ หลงกันซะ ถามทางกันให้วุ่นเลย สุดท้ายก็ถึงจุดสุดยอด อ่ะๆๆๆ victoria peak นั่นเอง

มันอยู่ฝั่งเกาะฮ่องกง แต่โรงแรมที่เราอยู่อยู่ฝั่งเกาลูน ใช้เวลาข้ามไปก็ชั่วโมงเดียวอ่ะนะ

นั่ง MTR มันก็คือ MRT บ้านเราแหละข้ามเกาะ ลอดใต้น้ำไป ดีดี

 

คนเยอะแยะมากมาย มาจากไหนบ้างก็ไม่รู้ คนไทยก็เยอะ ภาษาไทยเกลื่อนตลอดทางเลย

อากาศข้างบนตึกจุดชมวิวดีมากๆ เย็นๆ ลมแรงๆ วิวสวยๆ ดื่มด่ำสักพักก็คืนสู่สามัญ หาไรกินกัน

ไปกินแถว tsim sha tsui แล้วก็ไปมงก๊ก บ้าคลั่งกันมาก เหนื่อยจะตายกันสี่คนอ่ะนะ

ครบยี่สิบสี่ชั่วโมงที่อดนอน แต่ร่างกายตัวเองยังอยู่บนถนน แสงไฟจากป้ายโฆษณาบ่งบอกว่า

ห้ามหลับตอนนี้ มันยังสว่างอยู่เลย ก็ลุยต่อกันจนมันดับลงทีละดวงๆ ซื้อโดนัทที่อร่อยที่สุดในโลก

เดินกินไปพลาง กลับโรงแรมตีสอง หลับสบายเลยเพราะมี shandy ช่วยด้วย บวกกับเตียงนอน หมอนนิ่ม

ตัวจมจนถึงสิบโมงเช้า ต้องต่อสู้กะตัวเอง ขุดตัวเองจากเตียงนิ่ม เพื่อจะไปเดินเล่น เก็บเกี่ยวบรรยากาศก่อนกลับ

ไปกินข้าวแกงกะเจ๊ ซื้อหนมฝากคนอื่นมากมาย พอเงินหมดก็แสดงว่าถึงเวลากลับห้อง นอนดูการ์ตูน รอเวลา

 

ขากลับวุ่นวายมากกว่าเดิม อะไรกันนักหนาวะคุณๆผู้โดยสารทั้งหลาย เกิดมามีคุณคนแรกอ่ะนะที่ด่าว่าเรา stupid

ขอบคุณหลายๆ อยากให้กัปตันเบรกเครื่องแรงๆกลางอากาศสักทีซิ จะได้รู้ว่าใครกันแน่ที่ stupid++

 

เกาะฮ่องกงอ่ะนะ สวยไปอีกแบบว่ะ เป็นตึกๆซะหมดเลย คนก็อาศัยอยู่บนตึกนั่นแหละ ที่ดินมันน้อย มันแพง

เป็นเมืองท่า เรือจอดตรึมเลย มีภูเขาเยอะด้วย เขียวๆสบายตาสบายใจ ระหว่างทางต้องตั้งใจมอง

เพราะกลับโดฮาแล้วต้องคลุกฝุ่นกันต่อไป แล้วคนที่นั่นก็พูดภาษาจีนแมนดารินกะกวางตุ้ง แล้วก็อังกฤษอ่ะนะ

แต่รู้สึกว่าพอถามทางแล้วเค้าจะ ting pu tong กันทั้งนั้นเลย เราก็หง่าวเลยดิ ทำให้ต้องเดินอ้อมกันบ้าง

 

อยากกลับบ้านแล้วอ่า อย่าให้โดนเลื่อนเลยน้า

#ของเล่นใหม่........

 

รัก+คิดถึงว่ะ

 

5 วัน>>>ง่วง เที่ยว หิว กิน หลับ ล้า เหงา สนุก เพลิน ร้อน เมื่อย หนัก เดิน ไกล รอ ถ่ายรูป............

 

ถึงสิงคโปร์เย็นย่ำ.....เดิน....ไชน่าทาวน์......ถ่ายรูป.....ตึกสีสัน เก่าแก่ ปนกัน.....สวยงาม....กิน กิน กิน....เพลิน.....เมื่อย....ล้า.....กลับโรงแรม...นอน

เช้าวันใหม่ตื่นเกือบเที่ยง แต่เครื่องเสือกดีเลย์อีก เสียเวลาเที่ยวว่ะ เซ็ง......

จากสิงคโปร์ไปจาการ์ต้าประมาณหนึ่งชั่วโมงสิบนาที โอ้โหแม่จ้าว เต้นเป็นลิงอยู่บนเครื่องเลย โหลดอาหาร เสริฟๆๆๆ เก็บๆๆ ถึงละ....

 

ถึงจาการ์ต้าค่ำมืด...กิน.....เดิน......ในโรงแรม......นั่งชิว.....กลับห้องนอน

เช้าวันใหม่นั่งรถจากโรงแรมไปในเมืองหน่อย เพื่อนคนนึงแนะนำให้ไปนวดในห้าง(Thai Massage)

อ่ะนะ...เค้าบอกว่า "ขอโทดนะที่ต้องบอกว่ามันดีกว่านวดที่ กทม ซะอีก"

ไอ้เราก็ไม่รู้ว่ะ ไม่เคยนวดเว้ย ก็เลยเอาวะ ลองดู ว่างจัด.....นวดทั้งตัวแบบแผนไทยอ่ะ อืม......

คนอินโดนีเซียเป็นคนนวดให้ ก็ดีมั้ง กรอบแกรบทั้งตัวเลย เจ็บนะตอนนวดแต่ร้องไม่ได้กลัวเสียฟอร์ม หะหะ

ก็เพลินดีตอนนวด พอนวดเสร็จก็ไม่เห็นจะรู้สึกอะไรเลย ก็ผ่านไป.....

เข้าสู่วัฎจักรเดิม.....เดิน....เที่ยว....กิน......ถ่ายรูป....กลับโรงแรม......นอน......รอโย่.....เจอกันที่โรงแรมตอนค่ำ

ถ่ายรูปเล่นกันในลอบบี้โรงแรมแบบไม่อายใคร ทำตัวอย่างกะอยู่ในบ้านกันสองคน ไอ้เราก็เสื้อยืด เกงเล เท้าแตะมาเลย

โย่ก็ไม่ต่างกัน หึหึ บ้าดี.....สนุก......แยกย้ายกันกลับ เพราะเราต้องกลับไปสิงคโปร์ ส่วนโย่ไปเที่ยวผับซะงั้น เหอๆๆ

 

กลับถึงสิงคโปร์เช้าตรู่.....กิน...รอเวลา......เที่ยว....เซนโตซ่า......เหงา.....เดิน....เมื่อยมากกว่าจะถึง

ไปเซนโตซ่าคนเดียวเนื่องจากไม่มีคนร่วมชะตากรรม หนีไปช้อปปิ้งกันหมด ส่วนเพื่อนอินเดียเสือกไปกะทัวร์ ไรว้า

ไปคนเดียวบายจายกว่าอีก ไปทัวร์เสียแพง ไม่ท้าทายเลย.....ไปถึงก็เลือกของเล่น ซื้อตั๋วแบบแพคเก็จ

เซนโตซ่าเป็นเกาะอ่ะ ต้องนั่งรถไฟฟ้าข้ามน้ำไปอีกฝั่งซึ่งไม่ไกลเลยจิงๆ มันเป็นเกาะท่องเที่ยว คล้ายสวนสนุก

มีเครื่องเล่น สิ่งต่างๆให้ดู มีชายหาดด้วย หลากหลายจิงๆ สนุก....เพลิน ^___^

เลือกเล่นอะไรที่ไม่น่าเบื่อ ชมวิว 360 องศา ไปดู 4D (ทำให้คิดถึงตอนไปยูนิเวอร์แซล)....เหงาเลย เล่น Lugerides

ชอบมาก เล่นไปสองรอบ มันส์ดี......ร้อน....เดิน....เมื่อย....ล้า.....เพราะว่านอนไม่พอ ดันเปี้ยวไม่ดูสภาพตัวเอง

แต่ก็คุ้มนะ มาทั้งทีก็ต้องแบบนี้ เอาไว้ค่อยนอนที่โดฮาแทน......ขากลับแวะไชน่าทาวน์อีกรอบ ซื้อบะหมี่เกี๊ยวแห้งกะกุ้งจ๊อ

กลับโรงแรม....กิน.....นอน.....รอ.....ทำงานกลับละ

 

ขากลับก็หลุมอากาศเยอะเกิ้น มึนเลย นั่งหง่าวง่วง กว่าจะถึงตั้งเจ็ดชั่วโมง......

 

บ้านเมืองสิงคโปร์สวยงามนะ สะอาด ชอบ ต้นไม้เยอะดี อากาศดี น้ำก๊อกก็กินได้ คนก็ใจดี ขับรถมีระเบียบ มีน้ำใจ ประทับใจ ^__^

คนส่วนมากพูดภาษาอังกฤษได้ ง่ายดี รถก็ไม่ติด เวลาข้ามถนนต้องข้ามทางม้าลายไม่ก็สะพานลอย

เวลายืนรอตรงทางม้าลาย รถที่ผ่านมาทุกคันจะจอดพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ให้เราข้าม อ่าเห็นแล้วไม่กล้าแหกกฏเลย เกรงใจ

เดินทางไปแต่ละที่ก็สะดวก มี MRT แบบบ้านเรา รถไม่ติด แปบเดียวก็รอบเมืองละ น่าอยู่มากทีเดียว 

ยังมีที่เที่ยวอีกเยอะ(ส่วนมากเป็นแหล่งช้อปปิ้งว่ะ) อยากกลับไปอีก....จะไปดูนกที่สวนนก

 

ที่จาการ์ต้าก็คล้ายๆกะปทุมธานี ฉะเชิงเทราบ้านเราอ่ะ ก้อดีนะทำให้คิดถึงบ้านดี.....กินข้าวทีจ่ายเป็นหมื่นเป็นแสนเลย(Rupiah)

คิดเลขกันจนเปื่อยเลย สรุปแล้วหนึ่งดอลลาร์ประมาณ 8850 rupiah โอ้โห มากมาย

คนรวยที่นี่ส่วนมากเป็น chinese-indo นับถือคริสต์ คนมุสลิมก็เยอะ มีคนเร่ร่อนริมทางรถไฟ นอนเกลื่อนเยอะกว่าบ้านเราอีก

เพื่อนร่วมแฟลตเราก็เป็นคน chinese-indo น่ารักน้า :)

buka=open

tutup=closed

 

#รอเวลา.....leave

ps. to Sherlene>>> i'll call u next time for sure, take care na.

 

 

รัก+คิดถึง 

 

 

 

ถึง คุนชาย.....เบีย>>>>>

 

มะเหมี่ยวฝากบอกว่า "ลืมไป...เคยเห็นแกเมาครั้งนึง เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ะ......."

"......ข้าวสาร......โต้รุ่ง.....มึงเมา......หลับ zzz......ริมถนน.....หะหะ.....ส่วนกู....นั่งเฝ้ามึงหลับ....ริมฟุตบาท......เซ็งอ่ะ เข้าใจ๊....."

 

มะเหมี่ยวยังฝากบอกอีกว่า "คิดถึงว่ะ ไม่ได้โทไปหาเลยอ่ะ อย่าน้อยใจไปนะคุนชาย คิดถึงเสมอ มะเหมี่ยวอ่ะ บะบะ..เบียอ่ะ.....^___^ หึหึ"

 

แล้วก็ฝากเตือนย้ำมาอีกว่า "เดือนหน้านะ.... เจอกันแน่ๆ......แต่มึงอ่ะ...ติดแฟน.....หวังว่าแกคงปลีกตัวมาหาชั้นได้นะ.......หวังว่า....."

 

<<<<<แล้วเจอกันเว้ย>>>>>

 

จาก มะเหมี่ยว<<<<<

 

...........................................................................................................

 

 

 

........โย่ และสุ

 

>>>Villagio แหล่งดูดเงิน

 

 

 

วันไหนอยู่คนเดียวก็จะเหี่ยวไปตามสภาพดินฟ้าอากาศ

แต่ถ้ามีเพื่อนอย่างน้อยสามคน ก็จะไม่เหงาปาก เพราะกินกันตลอดเวลา

 

.....วันก่อนนู้น เดินจากบ้านที่พักไปตลาดขายถั่ว เดินริมถนนมันนั่นแหละ ตามทางที่เหมือนจะคุ้นเคย

สิริรวมระยะทางประมาณเกือบสิบโลได้ ไปกะเพื่อนอีกสองคน แวะพักนอนดูดาวบนฟ้าสองดวงประมาณครึ่งชั่วโมง

แล้วไปต่อ...กินน้ำผลไม้ปั่นคนละแก้ว......เดินไปเรื่อยๆจนถึงสวนสาธารณะอีกประมาณสามกิโล.....ขาสั่นผับๆ

แวะกินชากะน้ำส้ม.....นั่งพักอีกครึ่งชั่วโมง.....เดินกลับบ้านไม่ไหวแน่.....โทเรียกรถมารับ....ถึงบ้าน.......กินๆๆๆๆ

 

ไม่น่าเล้ย.....เดินตั้งไกลเพื่อ????

 

^___^: อย่างน้อยก็ได้สำรวจเส้นทาง พบสถานที่ชิวแห่งใหม่ ขำขำนะเพื่อน

ปล.ขอโทดที่พาไปเดินให้ลำบาก แหะๆๆๆ

 

 

 

รัก+คิดถึง